................................

ถึงเกสท์เฮาส์ เนื้อตัว เหนียวเหนอะหนะ

อาบน้ำชะ เหงื่อไคล ให้หมดสิ้น

น้ำโสโครก จากร่างกาย ไหลรวยริน

ใคร่ถวิล จุลินทรีย์ ที่จากไป

อาบน้ำเส็ด ไปรวมกัน ที่ห้องเดียว

ช่างส่านเสียว โญกับไบรท์ บรรเลงสวาท

โอ้แม่เจ้า เป็นไปได้ ไม่เคยคาด

เสียงรสชาติ แห่งความมัน ลั่นครวญคราง

ไบรท์ร้องขึ้น ไม่ได้เป็น อย่างที่เห็น

แค่ล้อเล่น กันเท่านั้น เหล่าสหาย

อันตัวเรา แมนทั้งแท่ง สมชาติชาย

ไม่อันตราย อัดของใคร หรอกนะคุณ

เหล่าผองเพื่อน นอนเป็นตาย รายเรียงหน้า

ความอ่อนหล้า ครอบงำ หลับกันสิ้น

แว่วเสียงกรน ไอ้ช้างไบรท์ หูได้ยิน

โอ้โรบิ้น ดั่งควายป่า ผสมพันธุ์

เช้าสุดท้าย ของ trip ในครั้งนี้

ปวดรูขี้ เขื่อนทะลัก สู่โถสุขา

ขนชูชัน ปลดทุกข์ สุขอุรา

ได้เวลา หลั่นล้าต่อ ที่ป่าตอง

ทั้ง 5 หนุ่ม มุ่งไปยัง รถสองแถว

หัวใจแป้ว อีกแล้วซี รถชิบหาย

จะพังแหล่ ไม่พังแหล่ ชีวาวาย

โบกมือบ๊าย บายหอยทาก ที่คลืบคลาน

โอ้วันนี้ ไม่ดีเลย นะฝนฟ้า

มืดดำมา ตั้งเค้า หม่นหมองหมาย

อารมณ์หมด อดเล่นน้ำ ทั้ง 5 ชาย

คิดเสียดาย อุตส่าห์มา ถึงป่าตอง

ไบรท์บอกว่า มาแล้ว กะไรอยู่

ก็ลองดู เล่นทั้งฝน มันแหละนี่

พลางถอดเสื้อ โชว์หุ่น อันอ้วนพี

จรลี สู่ชายหาด อันขาวเนียน

คลื่นโคตรแรง พัดถาโถม สู่ 5 สหาย

มันส์ใจกาย เล่นน้ำกัน สนั่นเสียง

คลื่นลูกแล้ว ลูกเล่า สาดซัดเรียง

ลอยคอเคียง ดั่งอึ่งอ่าง ยามฝนพรำ

คลื่นลูกหนึ่ง พัดมา หัวใจแป้ว

โอ้แย่แล้ว กางเกงหลุด ฉุดไม่อยู่

เปลือยให้เห็น ปลาวาฬ พร้อมด้วยรู

จู้ฮุกกรู้ วี๊ดวิ้ว เห็นกระ__(*)

เล่นน้ำอยู่ นึกขึ้นได้ ลืมถ่ายรูป

ไบรท์ลุกวูบ ไปหยิบกล้อง ในกระเป๋า

มาเร็วมา ชัก__(**)กัน เถอะพวกเรา

รีบเร่งเข้า มาถ่ายรูป กันเมามัน

เล่นน้ำเสร็จ กลับมา ยังเกสท์เฮ้าส์

เปลี่ยนชุดเอา ที่หล่อๆ สวมใส่ร่าง

แล้วออกไป หาของกิน ตามข้างทาง

กินพุงกาง ให้อิ่ม หมีพีมัน

ตกลงกัน กินพิซซ่า อาหารอิตาเลี่ยน

แดกโล่งเตียน เหลือถาดปล่าว กันเห็นๆ

จึงพากัน ไป KFC ไม่ว่างเว้น

โคตรจะเหม็น มันบด ตดทุกราย

กินกันจน พุงปลิ้น นั่งสิ้นท่า

หัวเราะฮา ในโรงหนัง สุขใจหลาย

หนัง 3 มิติ ซะด้วย นะคุณชาย

ตาโคตรลาย แว่น 2 สี มึนงงงัน

ดูหนังเสร็จ เก็บผ้าผ่อน ใส่กระเป๋า

ตัวช่างเบา ใจสบาย คลายทุกข์เข็ญ

มาครั้งนี้ มีความสุข ไกลลำเค็ญ

ให้เราเห็น ความเป็นเพื่อน ร่วมสุขใจ

ขึ้นรถกลับ ยังเมื่องตรัง ใกล้พลบค่ำ

พร้อมดื่มด่ำ บรรยากาศ ข้างทางเห็น

กลับสู่โลก ในความ จริงที่เป็น

ร่ำเรียนเน้น วิชาการ เพื่อก้าวไล

กลับถึงบ้าน พลายไบรท์ ยามวิกาล

ร่ำรากัน เสร็จสับ กลับที่หมาย

กลับไปบ้าน นอนพักผ่อน หย่อนใจกาย

ปิดฉากไป ท่องเที่ยว ภูเก็ตเอย

          การไปเที่ยวของพวกเราทั้ง 5 คนครั้งนี้ ผมนึกขึ้นมาทีไรก็รู้สึกมีความสุขเสมอ นั่งดูภาพในวันนั้นก็อดอมยิ้มไม่ได้ทุกที เหมือนเราเพิ่งไปเที่ยวด้วยกันเมื่อวาน วันนี้ผมได้แต่งกลอนบทนี้เสร็จ (26 มีนาคม 2551) ตอนนี้ผมเรียนจบปริญญาตรีแล้วเพื่อนๆผมเองก็เช่นกัน ผมเองไม่ค่อยได้เจอเพื่อนทั้ง 4 คนบ่อยนัก เห็นจะเป็นไบรท์ บู ที่เรียนในกรุงเทพเหมือนกันเลยเจอกันบ่อยหน่อย เมื่อเรียนจบทุกคนก็ย่อยมีทางเดินชีวิตของตัวเอง ผมไม่รู้ว่อนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่มีวันเปลี่ยน คือ “ความผูกพันระหว่างเพื่อน” นั่นเอง

                  ................................

รอคุณอา ของไบรท์ มารับเที่ยว

ซักเดี๋ยวเดียว ไม่เป็นรัย ไม่ถือสา

ปาเข้าไป 3 ชม. กว่าจะมา

โถคุณอา ช่างใจร้าย ต่อชายกลาง

นั่งรถเที่ยว หัวใจ ฝันแล่นลิ่ว

แลหัวสิว ปูดเป่งบวม เจ็บหนักหนา

ทั้งโรคเกลื้อน มันช่างคัน ทุกเวลา

โอ้ตัวข้า เป็นขี้เรื้อน แล้วหรือรัย

ใกล้พลบค่ำ ลิงทะโมน ถึง view point

สมกับที่ รอคอย สวยหนักหนา

เห็นชายหาด ไกลออกไป สุดลูกตา

พลางดูดชา โออิชิ รสดั้งเดิม

เดินทางต่อ ไปกันที่ แหลมพรหมเทพ

รู้สึกเจ็บ หัวแม่ตีน ที่ข้างขวา

เป็นเล็บขบ แสนเจ็บปวด ไม่มียา

เดินอ้าขา ตะแคงตีน น้ำตาคลอ

โอ้พรหมเทพ ยามเย็น เห็นหนุ่มสาว

ใช่หนุ่มบาว สาวปาน นะคับทั่น

แต่หากเป็น คู่หนุ่มสาว จู๋จี๋กัน

ดูโน่นนั่น หวานมัน ฉันและเธอ

ห้าสหาย ชวนกันไป ที่ปลายแหลม

แล้วก็หยิบ แคมเมร่า ออกมาถ่าย

เก็กท่าหล่อ ทำเป็นเท่ห์ กันวุ่นวาย

กูไม่อาย มึงไม่อาย ถ่ายรูปกัน

ดวงตะวัน ไกล้จะลา ลับขอบฟ้า

คลื่นซัดซ่า หวนนึก ถึงฟามหลัง

ยามตัวข้า นั้นเป็น โรคสังคัง

แหมคันจัง คันชิบหาย หั้ยตายซี

มองเห็นนก บินมา ร้องจิ๊บจ๊บ

กูเลยหยิบ ก้อนหิน มา1ก้อน

หวังจะเขวี่ยง ไอ้นกบ้า หั้ยม้วยมอญ

แต่กระดอน เด้งไป โดนหัวคน

ฟ้ามืดมน คนมืดกว่า คุณว่ามั๊ย

มืดที่ใจ นั้นยาก จะรักษา

อันนี้เขียน เป็นทางการ ไม่หวังฮา

โปรดรักษา จิตสดใส ไกลมืดมน

อาของไบรท์ พาไปเที่ยว ต่อบนเขา

เพื่อพวกเรา ได้เห็น วิวที่สูง

มามัยวะ มืดก็มืด มีแต่ยุง

ดันมากัด ตงพุง กูพอดี

บนยอดเขา อันสูงเด่น เห็นตัวเมือง

แสงไฟเรือง เห็นลิบๆ อยู่เบื้องหน้า

แสงบ้านไหน ตึกแห่งใด ไม่งามตา

เท่าแสงจาก ดวงดารา บนฟ้าพราว

ครั้นแล้วเรา นั่งเรียง กันเป็นแถว

เรียบร้อยแล้ว เก๊กหน้า กันชิบหาย

เก๊กมาดหล่อ แข่งกับดาว บนฟ้าพราย

เพื่อดาวดวงนั้น ที่จุดหมาย คือ The star      (เกี่ยวกันมั๊ยเนี่ย)

ได้เวลา กลับไป ที่เกสเฮ้าส์

แล้วพวกเรา จึงกล่าวลา คุณอา(ของ)ไบรท์

สวัสดี แล้วบอกลา จากกันไป

เข้าสู่ร้าน เจ๊วิไล เจี๊ยข้าวกัน

                  ................................ .

                 ถึงเกสท์เฮ้าส์ อย่าสับสน ใช่ฟาร์มเฮ้าส์

ที่พวกเรา ชอบกินกัน มันไม่ใช่

นี่เกสเฮ้าส์ เอาไว้นอน พักผ่อนใจ

บอกไว้หั้ย เข้าใจด้วย นะคุณคุณ

พวกกระผม รีบเก็บของ แล้วอาบน้ำ

ไม่มองข้าม ฟามสะอาด แม่พร่ำสอน

อิกทั้งทั่น สอนเราแปรง ฟันก่อนนอน

ไม่มีหนอน โออิชิ มากินฟัน

อาบน้ำเสร็จ รีบออกมา หาของกิน

หิวจนลิ้น ห้อยออกมา น่าอนาถ

เดินจนพบ ร้านอร่อย หิวอาละวาด

สั่งอาหาร มาฟาดปาก กันเถอะเรา

กินเส็ดแล้ว เหล่าสหาย เดินเตร็ดเตร่

ไม่ขี้เหร่ นะคับ จะบอกหั้ย

แม้จะหล่อ ไม่นิยม อย่างทั่วไป

จะทำไม กูจะหล่อ อยู่คนเดียว

เดินไปเจอ ร้านไอติม แวะซักหน่อย

โหไอ้___ ไอ้ช้างไบรท์ ไม่อิ่มหลอ

แดกข้าวไป 3 ชาม แถมด้วยเรอ

ยังเสนอ หน้าอยากกิน ไอสะติม

กลับถึงห้อง นอนตาย เป็นทิวแถว

อุ้ยตายแล้ว ลืมเลย คุณแม่สอน

ไหว้พระ นะคุณลูก ก่อนเข้านอน

กราบลงหมอน สาธุ ผีอย่ามา

ตื่นเช้ามา อากาศ ช่างแจ่มใส

แต่เศร้าใจ กางเกงใน นั้นตัวเดิม

กลับบ้านไป รีบหาหมอ กลัวเป็นเริม

เป็นโรคเพิ่ม อิกชนิด นอกจากสังคัง

เราวางแผน ไปเที่ยว หาดป่าตอง

ไปซื้อของ ชอปปิ้ง กระทิงสาว

เราไม่มอง ไอ้ที่หน้า ตาลาวลาว

มองแต่ขาว อวบจิ้มลิ้ม เนื้อนิ่มนวล

เหล่าผองเพื่อน ออกเดินหา รถสองแถว

เดินตามแนว ขอบถนน ดั้นด้นหา

เจอแล้วคิว รถสองแถว ชื่นอุรา

รีบบึ่งหน้า ขึ้นรถ ในทันใด

ซวยจิงๆ ได้มานั่ง รถคันเก่า

วิ่งเหมือนเต่า ล้านปี ที่หมดหวัง

วิ่งขึ้นเขา เสียงท่อ แม่งโคตรดัง

เกิดเครื่องพัง ขึ้นมา คงต้องตาย

ตอนขึ้นเขา ดูเหมือน รถหมดแรง

หอยทากแซง ไปเห็นๆ เป็นไปได้

ฝรั่งที่ นั่งในรถ ต่างตกใจ

โอ้หอยทาก เมืองไทย I Love You

รถมาถึง ป่าตอง ตอนใกล้เที่ยง

ปรากฎเสียง โทรสับ ของทั่นตั้ม

ตั้มจึงรับ ตอบกลับ แลกข้อฟาม

น้าคนงาม ของตั้ม นั้นโทรมา

น้าตั้มนั้น ทำงาน โรงแรมหรู

ดูซิดู ท่าทาง ช่างกว้างขวาง

เป็นหัวหน้า แผนก จัดที่ทาง

มีกะตัง เยอะมากมาย เลยคับคุณ

มื้อเที่ยงนี้ เลยสบาย น้าตั้มเลี้ยง

ไม่ต้องเดี้ยง เป๋าตังขาด บาดใจหลาย

กินอาหาร เลิศรส อย่างสบาย

น่าไม่อาย แดกกัน เกือบติดคอ

ลาคุณน้า เพื่อไปเที่ยว เดินชายหาด

โหไอ้สาด หั้ยกูเดิน ตอนบ่ายสาม

แม่งเชี่ยละ กูยิ่งกลัว ตัวกูดำ

ไบรท์เลยนำ ไปเดินเที่ยว ในย่านเมือง

                  ................................

เกาะภูเก็ต เม็ดมุกดา แห่งเมืองใต้

ทั้งห้าชาย ออกเดินทาง สู่เกาะสวรรค์

อุปสรรค แม้มากมาย แค่ไหนกัน

พวกเรานั้น จะบากบั่น จนสิ้นใจ

ไอ้หัวโจก มีนามว่า  ช้างพลายไบรท์

อ้วนบรรลัย ไขมัน มากนักนา

แดกทีไร พวกกู เป็นระอา

ไอ้หมูบ้า แม่งแดก ไม่เผื่อกู

คนที่สอง นั้นชื่อบู ชี้โม้นัก

ไอ้สมรัก นักมวยเก่ง คงเข้าสิง

วันหนึ่งหนึ่ง โม้เรื่องเรียน กูเบื่อจิง

ฝันเพริดพริ้ง วิดวะคอม รั้วชมพู

นายที่สาม มีนามว่า ทั่นชายตั้ม

หล่อเลิศล้ำ ทั้งขี้เก๊ก เป็นหนักหนา

ธุรกิจ ที่บ้านตั้ม สะดุดตา

เหล่าแมงดา พากันเข้า ทุ่งทองโฮเต็ล

คนที่สี่ นั้นดู พิลิกนัก

เขาชอบทัก พูดจา ไม่รู้เรื่อง

พูดทองแดง พูดลิ้นพัน อยู่เป็นเนือง

ทั่วทั้งเมือง ยกหั้ย คุณพี่โญ

ทั่นสุดท้าย จะขอกล่าว เพียงสั้นสั้น

หนุ่มผู้นั้น รูปหล่อ ไร้กังขา

หล่อเนี๊ยบ ดูเฉียบคม ทุกเวลา

นามว่าต้าร์ บ้าจิงจิง หล่อเกินคน (อันนี้ตัวผมเอง คิคิ)

ตุลาคม สอบเอ็นทรานซ์ น้ำตาร่วง

คอยบวงสวง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ไม่เกิดผล

ดูท่า อนาคตดับ ลับมืดมน

นั่งเขาชน กันไปมา กูจะบ้าตาย

อ้ายเชี่ยไบรท์ คิดแผนการ จะไปเที่ยว

ไปคนเดียว เถอะอ้ายเชี่ย กูขัดสน

ช้างไบรท์บอก กูสงเคราะห์ คนยากจน

ทุกทุกคน หันมา ตาลุกวาว

ไบรท์บอกว่า ไปกลับ ตังค์ไม่เสีย

พ่อกูเสี่ย เจ้าของรถ หมดปัญหา

เท่านั้นแหละ กูอยากไป มันขึ้นมา

ว่าแต่ว่า มีรัยฟรี อีกมั้ยมึง

และแล้ววัน เดินทาง ก็มาถึง

ผมรีบบึ่ง ไปบ้านไบรท์ ตอนบ่าย 3

พอไปถึง บ้านไอ้หมู หลังสุดงาม

ผมจึงถาม ไหนละรถ ที่ว่าฟรี

เมื่อรถมา พวกเรา ห้าสหาย

เร่งพากาย อันหล่อเหลา จับจองที่

จากนั้นรถ ก็เริ่มแล่น จรลี

จุดหมายที่ เกาะภูเก็ต สะเด็ดมัน

ล้อรถเหยียบ เมืองภูเก็ต ตอนพลบค่ำ

ช่างเวรกำ นึกขึ้นได้ ถึงบางสิ่ง

โอ้ตัวเรา นั้นดันลืม กางเกงลิง

นั่งหัวพิง หน้าต่าง พลางโศกา

ลงจากรถ พวกเรา ก้อเดินต่อ

เกือบตกท่อ แล้วมั้ยกู ดูมันสร้าง

รู้ว่ามี คนเดิน ตรงข้างทาง

มันจะสร้าง มาขวาง กูทำมัย